Εγκυκλοπαίδεια της Ιστορικής Εξελίξεως της Ενδυμασίας

Ἀπὸ τὴν προϊστορικὴ περίοδο μέχρι σήμερα, εἶναι γενικὰ ἀποδεκτὸ ὅτι ὑπάρχουν δύο φάσεις στὴν ἱστορία τοῦ ἐνδύματος. Ὁ πρωτάνθρωπος τῆς παλαιολιθικῆς ἐποχῆς, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ὁ τελεοάνθρωπος τῆς νεοπαλαιολιθικῆς, δηλαδὴ γενικὰ ὁ παλαιολιθικὸς πρόγονος δὲν μᾶς ἄφησε ἴχνη πραγματικοῦ ἐνδύματος. Νομὰς καὶ τρωγλοδύτης δὲν ἔφθασε στὴ σκέψη τῆς ὑφάνσεως τῶν ἰνῶν. Γυμνὸς βεβαίως κατ’ ἀρχάς, μετέπειτα κατὰ τὴ Μουστιαία βαθμίδα χρησιμοποίησε εὐρύτερα τὴ δορὰ πρὸς κάλυψη τοῦ σώματος. Ἔχουν δὲ βρεθεῖ στοιχειώδη ἐργαλεῖα πρὸς ἐπεξεργασία τῆς δορᾶς ἀλλὰ δὲν ἔχουμε κανένα δεῖγμα γιὰ ὑφαντά. Περὶ τὸ τέλος ὅμως τῆς περιόδου αὐτῆς καὶ στὴν ἀρχὴ τῆς Μαγδαληναίας βαθμίδας, ἔχουμε βελόνες ὀστέινες μὲ πολὺ λεπτὸ ὀφθαλμό, ἀσφαλῶς γιὰ τὴ δίοδο «ἴνας», ἢ «νήματος». Πράγματι, ἀπὸ τὴ νεολιθικὴ ἐποχή, ἀπὸ μὲν τὴν πρώτη περίοδο, δὲν ἔχουμε ἀποδείξεις, ἀπὸ τὴ δεύτερη ὅμως βρίσκουμε ἀπότομα ὅλα τα στοιχεῖα ὑφαντικῆς καὶ τὸ πρῶτο «ὕφασμα» ἁδρό, ἢ λεπτῆς τέχνης, μετὰ δικτύων κ.λπ. Εἶναι ἡ ἐποχὴ τῶν «Λιμναίων Οἰκήσεων» πρὶν ἀπὸ 7 χιλιάδες χρόνια καὶ ἐντεῦθεν, ὁπότε ἀρχίζει καὶ ἡ πραγματικὴ ἱστορία τοῦ ἐνδύματος. Στὴν Ἐγκυκλπαίδεια περιγράφεται ἡ ἐξέλιξη τῆς ἐνδυμασίας ἀπὸ τὰ πρῶτα εὐρήματα ἐνδύσεως μέχρι καὶ σήμερα, ἀκολουθώντας τὴ διαδρομὴ καὶ τὰ στάδια τῆς ἐξελίξεώς της σὲ ὅλους τους λαούς, ἤτοι Αἰγυπτίους, Ἀσσυρίους, Βαβυλωνίους, ἀρχαίους Ἕλληνες, Σουμερίους, Φοίνικες, Πέρσες, Μήδους, Μικρασιατικοὺς λαούς, λαοὺς ἀρχαϊκῆς περιόδου, Ἀλεξανδρινούς, Ρωμαϊκούς, Χριστιανικοὺς καὶ Βυζαντινοὺς χρόνους, καὶ ἐν γένει τὴν πορεία τοῦ ἐνδύματος μέχρι τῶν ἡμερῶν μας. Στὴν Ἐγκυκλοπαίδεια παρουσιάζονται γιὰ πρώτη φορὰ συγκεντρωτικὰ ὅλα τα ἐνδύματα εἰκονογραφημένα ἀπὸ τὴν stylist Cherryne El Halah.

Πραγματεία περί Κακού

Ἡ ἐν γένει θεώρησις τοῦ μὴ ὄντος φαίνεται νὰ παρουσιάζῃ ἀρκετὰς δυσχερείας διότι εἴτε θεωρηθῆ ὡς ὑποστατὸν εἴτε ὡς ἀνυπόστατον, ἐξ αὐτῆς ταύτης τῆς φύσεώς του ἀλλὰ καὶ ἐκ τῆς ἀρνήσεώς του φαίνεται νὰ ἀντίκειται κατὰ καποιον τρόπον ὡς πρὸς τὸ ὄν. Διότι καθὼς λέγει ὁ Ἀριστοτέλης «ἕνα πρᾶγμα ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ μόνον ἐνεργείᾳ ἄλλο πάλινδυνάμει καὶ ἄλλο δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ... κίνησις ὅμως ἔξω ἀπὸ τὰ πράγματα δὲν ὑπάρχει∙ διότι ἑκάστοτε ἡ κίνησις μεταβάλλεται ἀνάλογα μὲ τὰς κατηγορίας τοῦ ὄντος∙ δὲν ὑπάρχει δὲ πάλιν τίποτα κοινὸν ἐπάνω εἰς τὰ πράγματα, ποὺ νὰ μὴν ἠμπορῇ νὰ πάρῃ τὴν θέσιν του μέσα εἰς κάποιαν κατηγορίαν∙ κάθε κατηγορία ὑπάρχει εἰς κάθε ὂν κατὰ δύο τρόπους, π.χ. ἡ κατηγορία τῆς οὐσίας ποὺ σημαίνει τοῦτο ἐδῶ ὑπάρχει κατὰ τὸν ἕνα τρόπον ὡς μορφή, κατὰ τὸν ἄλλον ὡς στέρησις. Καὶ κατὰ ποιόν, τὸ μὲν εἶναι λευκὸν τὸ δὲ μέλαν, καὶ κατὰ τὸ ποσόν,τὸ μὲν τέλειον τὸ δὲ ἀτελές, καὶ κατὰ τὴν φοράν, τὸ μὲν ἄνω τὸ δὲ κάτω, ἢ εἶναι τὸ ἕνα ἐλαφρὸν καὶ τὸ ἄλλο βαρύ. Ἑπομένως ὅσα εἴδη τοῦ Ὄντος ὑπάρχουν, ἄλλα τόσα εἴδη τῆς κινήσεως καὶ τῆς μεταβολῆς ὑπάρχουν». Ἑπομένως ἐὰν κατανοήσωμεν τί ἐστὶ ὄν, μὲ τὸν ἐπαγωγικὸν συλλογισμὸνἐνδεχομένως νὰ ὁρίσωμεν τὴν ὀντολογικὴν ἢ μὴ ὑπόστασιν τοῦ μὴ ὄντος μὲ μεγαλυτέραν εὐχέρειαν

Ἡ Περὶ Ἐναντιώσεως Πλάτωνος και Ἀριστοτέλους Ἀποκατάστασις